นานๆขอเขียนอะไรยาวๆลงให้อ่านกันหน่อยละกันนะครับ

ระหว่างที่ผมกำลังนั่งละเลียดละไมกินข้าวเย็นไปพร้อมกับนั่งกระดิกนิ้วอ่าน Timeline ชาวบ้านชาวช่องใน twitter ณ ร้านอาหารตามสั่งเล็กๆแห่งหนึ่งบนถนนหน้ามอราชภัฏอุตรดิต์ในขณะที่บรรยายกาศฝนตกน่าเบื่อน่าง่วงนอนเช่นนัก...

นั่งอ่านทวีิตเตอร์ไปใจก็บ่นพึมพำ บนนู้นบ่นนี้กับปัญหาการดำเนินชีวิตของชีวิตตัวเองไปแบบเลื่อยๆเอื่อยๆนั้นเอง

ผมก็พบเหตุการณ์บางสิ่งที่รู้สึกดีและอาจจะทำให้หยิบยกขึ้นมาเตือนสติตัวเองได้บ้างละมั้ง

เรื่องของเรื่องก็คือมีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาในร้านอาหารตามสั่งในสภาพที่แบบว่าจะเรียกอย่างไงดีละ? ขอทานไม่เอาดีกว่าขอเรียกเป็นคนเร่ร่อนละกันเดินเข้ามาในร้าน

คำถามคุณคิดว่าเขาเข้ามาในร้านทำไมครับ? ฮั่นแน่คิดเหมือนผมเลยใช่มั้ยว่าเขาเข้ามาจะของานหรือขอเงินไม่ใช่เลยครับ

ชายเร่ร่อนเข้ามาสั่งข้าวกินนี้แหละครับ

เขาบอกกับแม่ค้าไปว่า เขามีเงินอยู่แค่ 10 บาทหาทั้งวันได้เพียงแค่นี้เองแถมวันนี้ฝนตกเปียกฝนหนาวมาก พอจะมีอะไรให้เขากินมั้ยที่กินอิ่ม

คำถามครับคุณคิดว่าคุณแม่ค้าจะตอบไปว่าอย่างไร? ฮั่นแน่คิดแง่ร้ายอีกแล้วละซิมันไม่ใช่แบบนั้นหรอกนะครับ

คุณแม่ค้าบอกว่าหาโต๊ะนั่งลงเลยเดียวหาข้าวให้กินเองเงินไม่ต้องหรอก...

แล้วแม่ค้าก็กลับไปทำข้าวไข่เจียวมาให้ชายเร่ร่อนคนนั้นกิน จานข้าวไข่เจียวเห็นแล้วมันอาจจะไปหนักข้าวหน่อยแต่ดูแล้วผมเชื่อเลยว่าอย่างน้อยข้าวร้อนๆจานนี้คงทำให้ชายคนนี้ได้อิ่มท้องไปได้เยอะเลยทีเดียวและที่แน่ๆมันคงไม่ใช่มูลค่า 10 บาทหรอกคุณแม่ค้าเขาคงให้มากไปกว่านั้นไปอีกเยอะเลย

ต้องบอกว่ามันเป็นภาพแม่ค้าท่านนั้นมอบอาหารให้แก่ชายเร่ร่อนทาน มันทำผมอึ้งๆจุกๆอยู่ในลำคอกันเลย ทำบุญถูกที่ถูกทางกับคนเดือดร้อนได้ดีมากๆเลย

เราเห็นปัญหาเรื่องของคนอื่นและการแก้ไขปัญหาของแม่ค้าและชายเร่ร่อน บางคนอ่านมาถึงตรงนี้คงแอบบ่นว่าแกจะอะไรก็แค่เรื่องของแม่ค้าทำอาหารฟรีเลี้ยงคนเร่ร่อนแค่นี้เอง...

แต่เชื่อมั้ยมันทำให้สะอึกในคอพอสมควรเลย อย่างน้อยผมที่นั่งละเลียดกินอยู่ก็นั่งกินเงียบๆพร้อมกับเก็บไอโฟนลงในกะเป๋า

มานั่งตึกตรองอยู่ในใจได้ว่า ระหว่างที่เราบนน้อยเนื้อต่ำใจกับโชคชะตาของตัวเองว่าเรามีเรื่องมากมายที่เดือดร้อนพร้อมปัญหาร้อยแปดพันเก้าล้านแปดแสนนั้นมันอาจจะเป็นเพียงเศษเสี้ยวของความเดือดร้อนของคนอื่นก็ได้

ระหว่างที่เราบ่นว่าเราจะซืื้อ iphone5 ดีหรือจะซื้อ andriod tablet ดี หรือบ่นว่าพรุ่งนี้เราจะใส่เสื้อผ้าอะไรไปทำงานดี เรื่องเงินเรื่องทองต่างๆมากมายนั่นแหละ

แต่ยังมีคนอีกเยอะแยะในโลกใบนี้ที่เขาแย่แสนแย่กว่าเราอีกมากมายที่เขาไม่มีแม้แต่ข้าวที่จะกินอิ่ม ไม่มีแม้ที่จะอยู่อุ่นๆไว้นอนหลับ...

แล้วเราละความเดือดร้อนของเรา? มันเล็กมากเลยนะออกจะดูไร้สาระไปด้วยซ้ำว่ามั้ยครับ...

Comment

Comment:

Tweet